Zomaar een vrijdagmiddag in Rijnsburg. De mensen leven er hun leven. Ze halen boodschappen, vereren de bakker met een bezoekje en wippen even langs bij de slager. Routine. Ondertussen kijk ik mijn ogen uit, daar in dat dorp in Zuid-Holland.

Is Rijnsburg dan zo mooi? Is het leven er dan zo goed? Ach, nee, dat valt wel mee. Maar de plaatselijke voetbalclub, die maakt álles goed. Rijnsburgse Boys. Heerlijk. Zo hoort een voetbalclub te heten. Geen onzinnige naam zoals UDI'19/Beter Bed of De Treffers/KEGRO Deuren. Nee. Gewoon Rijnsburgse Boys. Uit Rijnsburg. Heel gewoon.

Dat kan niet gezegd worden van het sportpark van de Boys uit Rijnsburg. Wát een juweel van een accommodatie! De hoofdtribune mag wat mij betreft door het leven gaan als de mooiste hoofdtribune van alle Nederlandse amateurvoetbalclubs. Meer dan duizend overdekte zitplaatsen, een 'business lounge' waar zelfs mijn mond van openvalt (ik kom nogal in wat stadions en ben op dat gebied best wat gewend, moet je weten) en toiletten geheel in de clubkleuren! Dit is de amateurvoetbalhemel, zomaar in Rijnsburg. Roterende reclameboarding om het hele hoofdveld heen, twee kunstgrasvelden om op te trainen en - alsof dat allemaal nog niet genoeg is - ook nog een sporthal. Voor de dagen dat het écht te koud is om het veld op te gaan.

En dan die naam: Sportpark Middelmors. Geweldig! Geen Mandemakers Stadion of - nog veel lachwekkender, want in het komende voorbeeld gaat het om een vierdeklasser - Sportpark Intervet Boxmeer, maar Sportpark Middelmors. Degelijker dan een Mercedes en een Audi bij elkaar. Zo 'gewoon' had zelfs Frans Bauer het niet kunnen bedenken.

Daarom vond ik het best een beetje vervelend, dat ik er gisteren aan het einde van de middag moest vertrekken. De auto in, op naar industriestad Tilburg. Twee dingen zijn veranderd sinds gistermiddag: Rijnsburgse Boys heeft er een fan bij en ik ben jaloers op Jan Siemerink. Want die voormalig toptennisser komt uit Rijnsburg. Wát een voorrecht.

Hup die geelzwarten!

Een albumtrack van Usher heb ik de laatste dagen zo ongeveer fulltime door mijn boxen laten spetteren. De minuutjes die niet door Usher werden volgezongen, gunde ik aan Taio Cruz en Michelle Williams. In alle drie de gevallen verwacht ik dat de nummers binnenkort de Nederlandse charts bestormen. Dus ben verstandig: luister ze nu alvast, zodat je kunt wennen en de tracks kunt meezingen zodra ze in de Nederlandse hitlijst staan!

1) Usher - Will work for love
2) Taio Cruz - I can be
3) Michelle Williams - We break the dawn

Goed, we hebben vandaag in Den Haag de slag verloren. Niet dat sympathieke RKC Waalwijk gaat de Eredivisie in, maar dat - laat ik het netjes houden - door vrijwel alle Nederlanders iets minder geliefde ADO mag op het hoogste niveau aan de slag. Pijnlijk, zeer pijnlijk.

Zeker ook omdat RKC Waalwijk dit jaar gewoon promotie had verdiend. We hebben bijna het hele seizoen op de eerste plaats gestaan en moesten de titel op basis van een iets slechter doelsaldo aan FC Volendam afgeven. Zuur. En dan in een beslissende wedstrijd, net zoals vorig seizoen, weer aan het kortste eind trekken. Afschuwelijk. Maar ik - en met mij heel RKC Waalwijk - geef niet op. We hebben de slag verloren, maar gaan de oorlog in die verschrikkelijke Jupiler League winnen.

Aan RKC de zegepraal, ondanks zware stijd.
Ons voetbalspel ons ideaal én sportiviteit.
Wij wijken voor geen overmacht, als het een wedstrijd geldt.
Vooruit nu jongens, zet hem op, voor RKC in 't veld.

Wij vormen tezamen, gezellig een schaar.
Sportief zijn wij allen en voor elkaar.
Ons doel en ons streven, is vriendschap en vree.
Aan ons de victorie, aan RKC!

De zon schijnt, RKC Waalwijk won gisteren met 2-0 van de Maastrichtse Voetbal Vandalen en dus gaat 'ie lekker! Een mooi moment, dacht ik zo, om nog eens drie moddervette (soon to be) hits op een rij te zetten in de negentiende editie van Dick's Denderende Drie!

Goed, Noel Gourdin is een vrij onbekende artiest. Zeker in Europa. Ik heb het vermoeden dat deze Amerikaan hier nog wel in de hitlijsten gaat opduiken. Als het aan mij ligt met zijn prachtige uitvoering van The River.

Lil Wayne kan in Europa (en Nederland) op meer fans rekenen. Zijn nieuwe plaat bevalt me enorm.

En dan de hekkensluiter van deze week; een verbluffend mooie plaat van Marvin Sapp. Marvin Wie? Inderdaad: ik kende 'm ook niet, tot voor een paar weken geleden. Hij mag het dan over allerlei hogere machten hebben waar ik niet in geloof: zingen kan deze meneer voortreffelijk! Kijk ook naar die mimiek: geweldig!! Vind je het een rotnummer? Geef Marvin dan in elk geval twee minuten van je kostbare tijd; want zo rond de tweede minuut van dit nummer gaat hij helemaal uit zijn plaat.

Hier volgen de links:

1) Noel Gourdin - The River
2) Lil Wayne feat. Static Major - Lollipop
3) Marvin Sapp - Never Would Have Made It

Waar een vliegtuigje van papier goed voor kan zijn? Gewoon, voor het hebben van wat lol. Of het kan, zoals bij M.I.A. het geval is, dienen als inspiratiebron voor een fantástisch nummer! Het zal je dan ook vast niet verrassen dat M.I.A. de achttiende editie van Dick's Denderende Drie aanvoert. De beat van Ne-Yo levert hem een tweede plek op, terwijl De Jeugd van Tegenwoordig dankzij de geniale lines over haute couture de derde plek heeft veroverd. Hoe M.I.A.'s papieren vliegtuigjes vliegen? Hoe de beat van Ne-Yo klinkt? Wat de precieze tekst van De Jeugd van Tegenwoordig is? You'll find that out if you click the links!

1) M.I.A. - Paper Planes
2) Ne-Yo - Closer
3) De Jeugd van Tegenwoordig - Hollereer

Even een opsomming:

1) De vlucht van Amsterdam naar London had vertraging.
2) Ik miste daardoor mijn vlucht naar Calgary en moest in een hotel overnachten.
3) Daardoor liep ik ook een trip naar Banff mis.
4) In Calgary viel er op de dag van mijn vertrek 30 centimeter sneeuw, waardoor het erg lang onzeker was of ik uberhaupt wel naar de airport kon gaan.
5) De vlucht van London naar Amsterdam had vertraging.
6) Dankzij het geweldig slechte British Airways zijn mijn koffer en mijn tas in London blijven liggen; ik ben nu bagageloos aangekomen in Nederland.

Kortom: het was me het reisje wel! De ene tegenslag na de andere, maar desalniettemin heb ik een geweldlige tijd gehad, daar in Calgary. En nu? Nu is het wachten op de foto's, zodat ik ze online kan zetten. En op mijn bagage natuurlijk. Als ik die ooit nog zie...

Anders nog iets? Jawel: slaap! Ik ben inmiddels 32 uur nonstop wakker en bezig. Okay; reizen is veel zitten, maar reizen is ook vermoeiend. Zeker als je ineens je naam hoort op Schiphol. "Wil de heer Teunen zich melden bij de Lost Luggage balie?" Weltrusten!

Morgenavond, 9.40 PM, vlieg ik naar Londen. Als alles volgens plan verloopt, ben ik vrijdagavond rond 18.10 uur terug in Nederland.

Met die woorden sloot ik mijn derde blog over mijn verblijf in Canada af. Je proeft er al een klein beetje de onzekerheid in. Dat was in elk geval wel de bedoeling. En terecht, zo blijkt nu (10.22 AM). Want er ligt in Calgary ruim 30 centimeter sneeuw. De treinen rijden niet meer, bussen zijn van de weg gegleden en staan nu ook stil en het regent afgelaste vluchten op Calgary Airport. Mijn vlucht (BA102) staat nog wel op het programma, maar of ik uberhaupt op de luchthaven kan komen, is nog maar zeer de vraag.

Goed, vervelend is die sneeuw dus best wel. Maar het levert ook een mooi plaatje op, natuurlijk. Ik ben nog nooit op wintersport geweest en heb dan ook nog nooit zo veel echte sneeuw zien liggen.

Wat nu te doen? Ach, ik heb nog een Voetbal International, een Sport Voetbal Magazine en Ice Hockey News op de plank liggen. Ik vermaak me de komende uren dus wel. Ohja, en dan is er ook nog internet. Mijn favoriete website zal vandaag niet www.voetbalcourant.nl of www.vi.nl zijn, maar www.calgaryairport.com. Da's weer eens wat anders!

Adios!

Dick
PS: Voor het welkomstcomite dat me van een mooi onthaal wil voorzien op Schiphol; als ik vandaag niet kan vliegen, wordt het een dag later. De spandoeken mogen dan dus nog 24 uur in de kast blijven liggen.

Mijn voeten doen een beetje zeer, ik heb wallen en ik gaap aan de lopende band. Jaja, het is een druk bestaan als toerist in Calgary.

Eventjes inhaken op het tweede verhaaltje; de 'mall' Chinook was indrukwekkend. Groot, veel winkels, maar weinig mensen. Maar ja, dat is niet gek ook; wij waren er op maandagavond.

Dinsdag werd stadiondag. Met Richard van Horen (een in Calgary wonend familielid) zijn Margot en ik 's morgens al vroeg op pad gegaan. De eerste stop: het Stampede Stadium. Daar worden tijdens de Calgary Stampede (een soort cowboyfeest) paardenraces gehouden. De hoofdtribune was ontzettend groot en uiteraard hebben we er door Richard de nodige kiekjes laten nemen. Na een rondje door het Saddle Dome (ijshockeystadion) zijn we naar de Olympic Oval gereden, aan de andere kant van de stad. Daar schaatst de ene na de andere Nederlander in de winter nieuwe wereldrecords de boeken in. Nu lag er geen ijs en was het middengedeelte van de baan gevuld met tientallen biljarttafels. Blijkbaar is er een biljarttoernooi op komst.

's Avonds hebben we de Calgary Hitmen met 6-5 zien winnen in de Saddle Dome van de Swift Current Broncos. Ik heb het over ijshockey (professioneel). De partij begon om 7 PM en duurde (echt waar) vier uur! Toevallig of niet; het is de langste wedstrijd gebleken in de clubhistorie van de Hitmen.

Het stadje Banff (in de Rocky Mountains) hebben we vandaag bezocht. De busrit van drie uur was dankzij de enorme bergen erg indrukwekkend en ook het stadje was heel mooi. Uiteraard is e.e.a. weer vastgelegd op foto.

Vanavond kijken we met z'n allen de play-off wedstrijd van de Calgary Flames. Dat team speelt in San Jose tegen de Sharks. Topijshockey, heb ik me laten vertellen.

Morgenavond, 9.40 PM, vlieg ik naar Londen. Als alles volgens plan verloopt, ben ik vrijdagavond rond 18.10 uur terug in Nederland.

Adios!

Dick

Ik weet het; dit tweede deel van de blog over Canada komt wel erg snel na deel 1. Maar dat kan gerust, want ik heb hier vandaag alweer behoorlijk wat dingen gezien en (vooral) gegeten.

Goed, maar even chronologisch. Na een busrit van pak 'm beet 30 minuten hebben Margot en ik in 'downtown' genoten van Starbucks. Daarna hebben we bij Subway onze middaglunch laten klaarmaken en zijn we naar Foothills Academy gegaan; opnieuw met de bus dus. Foothills was mooi, de sfeer was er erg gemoedelijk en de mensen waren er vriendelijk.

Na opnieuw een busrit hebben we van de donuts van Tim Hortons (zeg maar de Starbucks van de donutwereld) genoten. Vooral de donut met een laagje chocolade erop was erg lekker. Daarna heeft Janet ons naar de Calgary Tower gebracht, waar we een halfuurtje verbleven. Prachtig uitzicht: we zagen de sneeuwbuien vanuit de Rocky Mountains naderen.

Nu is het wachten op het 'supper' (hamburgers, gisteren was het Chinees) en daarna gaan we naar Chinook. Dat is een schijnbaar ontzettend groot winkelcentrum.

Goed, tot zover deel 2. Morgenmiddag ga ik wel even zitten om deel 3 te tikken, denk ik.

Adios!